İmrenilecek kadar güzel bir beraberlikleri vardı.
Onlarla bir arada olmak iyi gelirdi bize de.
Ne yazık ki bir sonra tüketmeye başladılar aşklarını.
İkisinin de üzgün olduğunu, keşkeler-pişmanlıklar yaşadığını biliyorum.
İlişkilerin son yaşanan olayla veya kavgayla bitmediğini bir kez daha gördüm.
İhmallerin birikmesi özellikle saygının azalması yok ediyor her şeyi.
Saygı sevgiden önce gelmeli bütün ilişkilerde.
Karşıma çıkan bir anlatımı tam da burada paylaşmak isterim.
“Eğer saygı duymuyorsan, daha az görüş.
Eğer duyulmuyorsan daha az konuş.
Eğer takdir görmüyorsan çabayı bırak.
Mevzu varlığının bilinmesi değil, varlığına değer verilmesidir”
Benzer ruhlar birbirini bulduğunda hayat bayram oluyor sanki.
Sadece aşk da değil, dostluk da tüm yakın ilişkilerde.
Ne ki insan, hiç gitmeyeceğini sanarak yanındakini görmüyor duymuyor.
Kayıp gitmesine defalarca tanık olsa da algılayamıyor.
Birbirlerini kaybetmekten korksalar da cehennemi yaşarken cennet olmuyor.
İlişkide tarafların verdiği hasarın bilincinde olmaması sevgiyi yok ediyor.
Sevgili okur, hayat değer verilmesini beklemekle geçecek kadar uzun değil.
Ömrünü başkalarına kendini sevdirmek, kanıtlamak için tüketme Allah aşkına.
Unutma! En güzel hikaye olsan da karşında okumayı sevmeyen biri varsa,
Onun kütüphanesinde tozlanmaktan öteye geçemezsin.
Kendine dön! İyi bak çünkü gördüğün güzelliklere inanamayacaksın.
Sen önce kendine saygı duymalı, kendi gözünde var olmalısın.
Çaban kendini tanımak, gerçekten sevmek, her halinle kucaklamak için olsun.
Sevgin, anlayışın, fedakarlığın bilinmiyorsa bil ki sessizce çekilme zamanıdır.
Aynaya baktığında gördüğün yüzü sevmeli saygı duymalısın.
Hiç kimse olmasa bile senin hayatında “SEN” varsın... Unutma!!!
Ayın sözü;
Ve siz kendinizi çok seviniz…
Başlangıç noktası oradandır çünkü…
Diğer Tüm Yazılar